Politik perkauman telah membentuk Malaysia selama berdekad-dekad — tetapi apakah kos jangka panjangnya? Negara akan berkembang maju apabila kewarganegaraan, dan bukannya etnik, menjadi asas perpaduan. Seperti yang pernah dikatakan oleh Lee Kuan Yew: “Ini bukan negara Melayu, ini bukan negara Cina, ini bukan negara India, tetapi sebuah negara untuk rakyat Singapura.”

Kejelasan itu menguatkan identiti nasional mereka. Kenyataan dasar Lee Kuan Yew mengenai kaum di Singapura ini menetapkan visi yang memberikan keyakinan kepada semua rakyat Singapura untuk bersatu padu membangunkan Singapura menjadi seperti sekarang. Pembangunan Singapura kini jauh mendahului Malaysia.

Namun, di Malaysia, dasar berasaskan kaum telah lama mewujudkan perasaan tidak seimbang. Apabila keutamaan pembangunan dibentuk oleh pertimbangan kaum, komuniti di luar majoriti sering berasa terpinggir. Ramai rakyat Malaysia berketurunan Cina dan India mengalami keadaan ini, dan di Sarawak, komuniti Dayak semakin menyuarakan kekecewaan mereka — menegaskan identiti mereka bukan atas dasar permusuhan, tetapi atas keinginan untuk didengari, dihormati, dan dilayan secara adil.

Ketidakseimbangan ini mempengaruhi lebih daripada sekadar politik. Ia membentuk peluang, kepercayaan, dan masa depan bersama semua rakyat Malaysia. Sekiranya isu-isu ini terus diabaikan, ia akan mewujudkan tekanan di bawah permukaan — bom jangka politik yang boleh membawa kepada perpecahan yang lebih mendalam, perpaduan yang lemah, dan negara yang bergelut menentang dirinya sendiri.

Parti Bumi Kenyalang (PBK) telah berulang kali menyuarakan kebimbangan mengenai ketegangan yang semakin meningkat yang disebabkan oleh tadbir urus berasaskan kaum di Malaysia. Apabila dasar negara gagal untuk mengiktiraf kedudukan unik, hak, dan sumbangan Sarawak, kekecewaan secara semula jadi akan meningkat. Sekiranya trend ini semakin cepat, rakyat Sarawak pasti akan bersuara dengan lebih lantang mengenai masa depan mereka — termasuk seruan untuk berpisah dari Malaysia.

Malah, sentimen untuk autonomi yang lebih besar — malah kemerdekaan — telah meningkat di kalangan rakyat Sarawak. Sentimen-sentimen ini tidak dibuat-buat; ia berpunca daripada konteks sejarah pembentukan Malaysia. Pemisahan pernah dibincangkan sebagai kemungkinan yang sah semasa rundingan awal Rancangan Malaysia, dan jaminan telah diberikan kepada wilayah Borneo bahawa hak dan status mereka akan dipertahankan. Apabila jaminan tersebut terasa terhakis, adalah wajar bagi rakyat untuk meninjau kembali persoalan mengenai masa depan politik mereka.

Malaysia berhak mendapat yang lebih baik daripada perpecahan yang berterusan. Dasar harus membantu semua yang memerlukan, memastikan pembangunan yang adil merentasi setiap komuniti, dan mengukuhkan perwakilan yang tulen. Sebuah Malaysia untuk semua rakyat Malaysia — Melayu, Cina, India, Dayak, Kadazan, Orang Asli dan lain-lain — bukan sekadar cita-cita; ia adalah satu-satunya jalan ke hadapan yang mampan.

Perpaduan tidak dicapai melalui politik perkauman. Perpaduan dicapai melalui keadilan.

Voon Lee Shan Parti Bumi Kenyalang